Pocztówka ze Starego Miasta

Dziś Maria tanecznym krokiem wkroczyła na Stary Rynek. Z zadowoleniem i uśmiechem na twarzy biegała po brukowanych uliczkach, nieustannie potykając się o kamienie, darząc zainteresowaniem i serdecznym spojrzeniem rozentuzjazmowanych kibiców.

Zdecydowanie dobry dzień, może też dlatego, że etniczne sukienki zawsze poprawiaja humor i zmuszają się do wirowania w każdym miejscu, w którym wirować się da.

Tę noszę od zawsze. Kiedyś sięgała (małej) mi prawie do kostek, teraz dzięki (drobnemu ;) poszerzeniu jest idealną na upały sukienko-tuniką.

Muszę się wam jeszcze pochwalić, że przywiązuję coraz mniej uwagi do obserwatorów, komentatorów i niezainteresowanych świadków robienia zdjęć.

Ba! Zaczynam czuć dumę z 'twórczego' działania.

...

No, na razie małą dumkę.

Ale to już jest jakiś postęp.

 Love these magic moments, when I'm dancing in the Old Town in the ethno dress. I wore it in my childhood. It was very long - covered my heels. Old brown friend.
 Backstage 

 Zgodnie z zapowiedzią krok po kroku wychodzimy z ukrycia. Pozdrawiam Was z dziedzińca poznańskiego ZAMKU, w którym bywam coraz częściej. Dołączyłam do znajdującej się tam filii Biblioteki Raczyńskich - serce mi rośnie w obecności tak bogatych zbiorów. Już niebawem postaram się przedstawić tutaj kilka już 'zaliczonych' pozycji. A do Centrum Kultury Zamek zapraszam!

Dziś w roli głównej kolejne gruube podeszwy. Czy podzielacie moje gorące uczucia dla takiego obuwia? 

Zapraszam też  na facebookowy funpage gdzie znajdziecie jeszcze kilka kadrów z wędrówek po Poznaniu.

 I am greeting from the courtyard of the Poznań castle! What do you think about thick soles? I love it!

Już jutro: Maria wychodzi z ukrycia, czyli pozdrowienia z centrum miasta! :)

Be ready for tomorrow!

PS Polska gola!

Blogowanie zza krzaka

Czas na kolejny post. Kołnierzyk zapięty pod szyją, aparat obecny, 15 minut wygospodarowane. Pozostaje pytanie: gdzie tym razem się zaszyć? Gdzie uciec przed wzrokiem zainteresowanej publiczności? Znajdujemy wreszcie kolejne opuszczone podwórko i z nadzieją, że z ulicy nic nie widać zaczynamy sesję. Maria pozuje z pełną powagą przed 'stylowo' odrapanymi drzwiami z 'klimatycznie' wybitą szybą, z miną wyrażającą pewność siebie, zadowolenie z całej 'celowo' obranej stylistyki vintage, spust migawki prawie naciśnięty, ale...O MATKO! Widać nas z mostu! 

Postów coraz więcej, a w okolicy ruin, pustych uliczek coraz mniej. Zdjęcie przed ulubioną kawiarenką, w drodze przez centrum Poznania? Chyba w kominiarce. 

Tak właśnie wygląda pewność siebie blogerki z irracjonalną szafą. Nie, nie wstydzę się założyć swetra po babci, ale przyznać, że naprawdę mi się podoba, a żeby stworzyć pełen outfit poświęciłam godzinę snu? Na to jakoś wciąż brak mi fantazji...

Ruins, old gardens - my favourite places for sessions. Here nobody see me and I don't have to admit 'Yes, I like this grandma's sweater, and yes, I get up 1h earlier to create my outfit'.This is confidence of Mary with irrational wardrobe.

 

 

 

Zimno wywołuje u mnie  ogromny wstręt, a zła pogoda sprawia, że każdy dzień staje się wyzwaniem.

Szczególnym problemem jest ubranie się, gdy Twoja garderoba wyposażona w kolekcję zwiewnych sukienek radośnie wyczekuje upałów, a za drzwiami 17 stopni.

Wtedy ubierasz ażurowy sweterek i udajesz , że jesteś ponad tym.

Na temat butów powiem tylko tyle, że kocham chwile, gdy w mojej mamie uaktywnia się instynkt zdobywcy, a łupy porzuca w moim pokoju. Tym razem padło na dość szalone Martensy.

No dobrze, muszę jeszcze coś dopowiedzieć!

Mianowicie uwielbiam obserwować zmiany zachodzące w ludziach wraz z narodzinami kolejnego trendu.

Jeszcze rok temu, namiętnie nosząc wszelkiego rodzaju buty na grubej i topornej podeszwie, stawałam się obiektem kpin i krzywych spojrzeć wszystkich okolicznych 'entuzjastów mody'.

W tym roku sytuacja delikatnie się zmieniła, a ironiczne uśmiechy jeszcze nie dawno pojawiające się na widok kolejnej pary niecodziennego obuwia Marii ustąpiły 'ochom i achom' oraz wielkiej adoracji.

Powiedzmy, że ludzie się zmieniają.